Rozdział 2: Czuły punkt

Pamiętam, że ostatnio obiecałam dodać drugi rozdział jakieś kilka tygodni po pierwszym. 
Ehm... no cóż. Pozwolę sobie zbyć własne zachowanie miłosiernym milczeniem. 
Ale, jak widzicie, rozdział koniec końców powstał i zaczynamy powoli zagłębiać się w fabułę. Miłej lektury!

***



     Tak wielu rzeczy teraz nie wiedziałam.

     Nie wiedziałam, kim jest osoba, która przyszła, by zabrać mnie z pokoju w którym się przebudziłam. Nie wiedziałam, dokąd mnie prowadzi. Nie wiedziałam, gdzie jestem ani co się ze mną stanie. 

     Nie wiedziałam, co robić. 

     Jedyne czego mogłam być pewna to to, że jestem teraz zdana na łaskę najniebezpieczniejszej organizacji przestępczej na świecie, a musiałam przyznać, że ta informacja niezbyt mnie pocieszała. 

Szłam w milczeniu ciemnym, wąskim korytarzem za mężczyzną, który po mnie przyszedł. Nie śmiałam zadać mu któregokolwiek z dziesiątek pytań krążących mi po głowie i to nie dlatego, że bałam się nawiązania kontaktu. Bałam się odpowiedzi. Jedyne światło w tym miejscu pochodziło od porozwieszanych na ścianach lamp. Miałam wrażenie, że jesteśmy pod ziemią. 

     Nagle mój towarzysz skręcił w boczny korytarz i na chwilę zniknął mi z pola widzenia. Zwolniłam. W moim skołatanym umyśle jedna wizja ucieczki przeganiała teraz drugą i nim zdążyłam uznać którąkolwiek z nich za sensowną, usłyszałam głos:

     - Nawet o tym nie myśl. 

     No tak. Nadzieja matką głupich. 

     Ruszyłam za nim i przyspieszyłam nieco, by go dogonić. Zatrzymał się przy jakichś drzwiach i zapukał w nie. Gdy podeszłam bliżej, usłyszałam ciche "Wejść".

     Para zielonych oczu popatrzyła na mnie w taki sposób, że zapragnęłam definitywnie zniknąć z tego świata.
     - Będę tu za tobą czekać - oznajmił, po czym otworzył drzwi i wepchnął mnie do środka.
     Byłam teraz w pomieszczeniu przypominającym gabinet Hokage. Przede mną stało szerokie biurko, przy którym siedziały dwie osoby. Okno za nimi - a więc nie byliśmy pod ziemią - było bardzo małe i dlatego minęła chwila nim mój wzrok przyzwyczaił się do ciemności na tyle, żebym mogła się im przyjrzeć.
     Po lewej był mężczyzna z rudymi, zmierzwionymi włosami i twarzą pełną czegoś, co mogło wyglądać jak kolczyki gdyby nie przypominało bardziej powbijanych w ciało prętów. Jego oczy też nie były normalne. To musiało być jakieś Kekke Genkai, tylko jakie? Skrzywiłam się. Sam ten widok wystarczył, bym jeszcze bardziej niż do tej pory - czy to w ogóle możliwe? - zapragnęła być gdzie indziej. Miał na sobie płaszcz Akatsuki i wpatrywał się we mnie jakby niewidzącym spojrzeniem.
     Obok niego, po mojej prawej stronie, była jeszcze jedna osoba. Czerwonowłosy chłopak niewyglądający na więcej niż 25 lat siedział odchylony lekko na krześle z nogami opartymi o blat biurka. Patrzył na mnie z leniwym uśmieszkiem, jakbym była jakąś intrygującą atrakcją. Spod ciężkich powiek spojrzała na mnie para brązowych oczu, którą od razu rozpoznałam. To on położył mnie na stole w pokoju, w którym się obudziłam.
     - Akira - mruknął pod nosem, nie odrywając ode mnie wzroku.
     - Usiądź - nakazał drugi z mężczyzn.
     Co innego miałam zrobić? Na drżących nogach podeszłam do krzesła i usadowiłam się naprzeciwko biurka, pragnąc zająć jak najmniej miejsca w przestrzeni. Może wtedy udałoby mi się zniknąć.
      Przez chwilę po prostu patrzyli na mnie w milczeniu. Już miałam się odezwać, gdy mężczyzna po lewej zabrał głos:
     - Zapewne zastanawiasz się, dlaczego tu jesteś.
     Już miałam powiedzieć "nie", gdy ugryzłam się w język. Powód, dla którego mogli mnie to przywlec wydawał się oczywisty, ale stwierdziłam, że lepiej grać głupią.
     - Tak.
     Rudzielec skinął głową.
     - Jestem Pain i tak mnie nazywaj. Pełnię w Akatsuki funkcję lidera. To jest Sasori.
     Siedzący po jego stronie mężczyzna nie zareagował. Patrzył teraz na mnie ze znudzeniem, jakbym okazała się mniej interesująca niż początkowo zakładał.
     - Jesteś tutaj ponieważ interesuje nas twoje Kekke Genkai. Przyda się do osiągnięcia celów, które jako organizacja sobie postawiliśmy. Przyznaję jednak, że nie udało mi się zdobyć szczegółowych informacji na temat twojego talentu. Czujesz się na siłach, by móc je nam tu zaprezentować?
     Wiedziałam, że nie pyta o to czy mam ochotę spełnić jego życzenie. Chodziło mu o mój stan fizyczny.
     Pokręciłam przecząco głową. Mogłabym to zrobić, ale każdy powód by odwlec ujawnienie im czegoś o sobie był dobry.
     Pain zamknął na chwilę oczy.
     - Rozumiem. Cóż, w najbliższym czasie i tak będziesz zmuszona go użyć w obecności któregoś z nas.
     Myślenie o tym, że "w najbliższym czasie" wciąż będę ich więźniem sprawiła, że zrobiło mi się słabo. Musiałam przecież wrócić do domu...
     - Jesteś wybitnym medykiem.
     To była cholerna prawda. Mogłoby się wydawać, że to powód do dumy, ale w tej chwili nienawidziłam tego głupiego daru bardziej niż czegokolwiek.
     - Trzeba będzie mieć ją na oku - odezwał się Sasori; rozległo się ciche stuknięcie, gdy jego krzesło stanęło na czterech nogach. - Nie jest zbyt rozgarnięta. Wyciągnięcie jej z wioski było wręcz śmiesznie proste. Nie ma instynktu samozachowawczego.
     - Jak to się w ogóle stało? - spytałam. Sasori uniósł nieco brwi jakby zdziwił go fakt, że umiem mówić.
     - Wystarczyło trochę obserwacji - odparł. - Kiba Inuzuka był twoim dobrym przyjacielem.
     - Nie był. Jest - oznajmiłam z naciskiem.
     Sasori uśmiechnął się kącikiem ust.
     - Z przyjaciółmi trzeba mieć podobno kontakt, a wy już nigdy się nie zobaczycie.
     Posłałam mu chłodne spojrzenie. Z pewnością dostrzegł strach w moich oczach, który nieudolnie próbowałam stłumić.
     Nie skrzywdzą mnie. Tego mogłam być niemal pewna. I tego musiałam się trzymać.
     - Wystarczyło dowiedzieć się, komu ufasz i czego pragniesz. A że twoje pragnienie polegało na ucieczce z wioski... zadanie okazało się być banalne.
     - Kiba był pod wpływem Genjutsu czy ktoś się pod niego podszył?
     - Nie jest trudno stworzyć klona i zamienić go w inną osobę. Temu chłopakowi nic nie jest, jeśli chcesz to wiedzieć, a chcesz na pewno. Na waszym spotkaniu stawił się jeden z klonów Deidary.
     - Kim jest Deidara?
     - Moim partnerem. To ten blondyn, który cię dorwał, gdy pobiegłaś w las.
     Zgromiłam go wzrokiem.
     - Skąd możesz wiedzieć? Nie było cię tam. 
     - Byłem - odparł chłodno. - Na twoje nieszczęście pod postacią marionetki, ale jednak.
     To by wyjaśniało, dlaczego ta postać na skraju lasu była taka.. nieludzka.
     Westchnęłam ciężko. Rozluźniłam się nieco; mięśnie bolały mnie od ciągłego spinania.
     - Czyli... czyli po prostu mam was leczyć.
     - Tak - odezwał się Pain. - To będzie najważniejsze z twoich zadań. Musimy się rozprawić z kilkoma przeciwnikami, którzy zagrażają naszym interesom. Ale nawet gdybyś okazała się nie być tak pożyteczna jak zakładamy, pamiętaj, że odebranie cię Wiosce Liścia jest sukcesem samym w sobie. Nie dysponują już tak potężną bronią jak twoje techniki leczące.
     To brzmiało okropnie, ale skinęłam głową na znak, że zrozumiałam. Zrozumiałam, że jeśli nie będą mieli ze mnie pożytku, na jaki liczą, nie będą wahali się mnie pozbyć. 
     - Ostatnimi czasy dowiedziałem się czegoś interesującego na temat jednego z członków mojej organizacji - ciągnął Pain. - Chodzi o pewną jego technikę. Nie chciałbym, żeby musiał jej użyć.
     Kątem oka zauważyłam, że Sasori zmrużył nieco oczy. Czyżby także on nie miał pojęcia, co lider chce powiedzieć?
     - W związku z tą informacją oraz z twoją obecnością w naszych szeregach zdecydowałem się na przegrupowanie drużyn. Chcę, aby każdy z członków organizacji, łącznie z tobą, mógł brać aktywny udział w wykonywaniu misji.
     Sasori prychnął cicho z rozbawieniem.
     - Shiro się wścieknie - mruknął.
     - Już czas, by wykorzystać jej potencjał w praktyce - odparł Pain nie zaszczycając Sasoriego spojrzeniem. Jego martwe oczy wciąż były utkwione we mnie.
     - Przecież już to robisz. 
     Lider puścił to mimo uszu.
     - Jutro stawisz się na zebranie całej organizacji. - powiedział do mnie.
     Drgnęłam niespokojnie.
     Miałam być w obecności całej tej okrutnej organizacji. Niedobrze. Nawet fakt, że byłam im potrzebna nie zdołał mnie zupełnie uspokoić. Po prostu nie chciałam mieć z nimi do czynienia.
     Pain musiał zauważyć zmianę w moim spojrzeniu bo dodał:
     - Nie masz się czego obawiać. Nikt nie zrobi ci krzywdy.
     - Próbujesz zagwarantować mi nietykalność w imieniu kilkunastu morderców? - wymamrotałam.
     Przymknął nieco oczy. Jak dotąd była to jedyna oznaka jakichkolwiek emocji, choć nie byłam w stanie określić, jakich konkretnie.
     - To nie są bezmyślni mordercy. Nie zabijają wszystkiego co się rusza.
     - Ale są mordercami. Zimnokrwistymi. Jak możecie odbierać ludziom życie? - spytałam nagle.
Sasori wywrócił oczami i spojrzał gdzieś w bok. Pain tymczasem odparł:
     - Nie sądzimy, że śmierć to najgorsze co może spotkać człowieka.
     - No tak - rzuciłam już nieco pewniej. - Zawsze można wywlec kogoś z własnej wioski i kazać mu dla siebie pracować.
     - O ile druga część tego zdania nie brzmi dobrze, przyznaj, że od dawna chciałaś się stamtąd wyrwać.
     Zamarłam.
     Miał rację. Miał cholerną rację i z całą świadomością uderzył w czuły punkt. Jak mógł mówić to z taką pewnością? Czy naprawdę zbierając informacje na mój temat tak łatwo dowiedzieli się, jak bardzo czuję się więźniem własnego domu?
     - Może trochę - odparłam starając się brzmieć pewnie. - Ale na pewno nie w ten sposób. Jeśli sądzisz, że wolę pracować dla was niż być w wiosce pod opieką Hokage, to jesteś w błędzie.
     - Tak długo, jak będziesz współpracować, włos z głowy ci nie spadnie. Tu też masz ochronę.
     - W postaci poszukiwanych w kilku krajach morderców? Chyba podziękuję.
     - Nikt nie składa ci propozycji - mruknął Sasori, wpatrując się we mnie ze znudzeniem.
     Przełknęłam ślinę. Co niby miałam teraz zrobić?
     Zapadła cisza.
     - Ja tylko chcę wrócić do domu - powiedziałam po chwili.
     - Chcesz wrócić do domu - powtórzył powoli Pain. - Do swojej wioski. Konohy, która będzie ci dyktować, co możesz, a czego nie, ale która skorzysta z twoich zdolności kiedy tylko będzie chciała. Wioski, która jak do tej pory trzymała cię pod kloszem wbrew twojej woli, choć z pewnością wmawiałaś sobie, że to też twój wybór. Niech fakt, że plan Sasoriego odnośnie prośby twojego przyjaciela o opuszczenie Konohy się udał bez najmniejszego problemu, mówi sam za siebie. Chcesz wrócić do wioski, która chroni cię tak długo jak grasz według jej zasad, ale która okrzyknie cię nukeninem jeśli uznasz, że chcesz przeżyć swoje życie w inny sposób. A wszyscy dobrze wiemy, co robi się z nukeninami.
     Odwróciłam spojrzenie. Po raz pierwszy ktoś mówił na głos to, co myślałam przez większość życia. Czułam jakiś dziwny ból w klatce piersiowej.
     Tak, źle się czułam we własnej wiosce. Rozumiałam powody, dla których mnie tam trzymano, ale w żadnym stopniu nie umniejszało to mojej frustracji. Wiem, że nikt nie robił mi tego na złość, ale też nikt nie mógł pojąć, jak źle się z tym czułam. Nie byłam narzędziem, które można schować przed światem zewnętrznym. Byłam człowiekiem.
     Chciałam tylko być wolna. Robić, co chcę i być tam, gdzie chcę.
     A najbardziej bolała mnie świadomość, że moje życie naprawdę mogło wyglądać inaczej. Wystarczyłoby pokazać mi, jak się bronić i walczyć zamiast trzymać mnie w jednym miejscu bojąc się, że sobie nie poradzę.
     Gdyby tylko Hokage wzięła sobie do serca moje prośby...
     - Będąc u was jestem w takiej samej sytuacji - zauważyłam półgłosem. - Co jeśli nie chcę przyczyniać się do utrzymywania życia ludzi, którzy mordują innych? Wasze życia oznaczają śmierć dziesiątek innych.
     Sasori uśmiechnął się z rozbawieniem.
     - Pragnę ci tylko przypomnieć, że nikt o to nie pytał. Tak naprawdę masz teraz dwa wyjścia. Możesz wzbraniać się przed współpracą z nami i wtedy będziemy musieli cię do niej zmuszać. Możesz też uznać, że chcesz przyczynić się do naszego sukcesu i byłabyś wówczas traktowana jak pełnoprawny członek organizacji. A my nie znamy ograniczeń.
     Prychnęłam pod nosem.
     - Nie chcę wolności, jeśli ma ona oznaczać krzywdzenie ludzi. Jak do tej pory całe swoje życie dedykowałam ratowaniu im żyć.
     - Jeśli odrzucisz naszą propozycję będziemy musieli cię unicestwić - oznajmił Pain, zamykając oczy. - Nie możemy pozwolić ci opuścić organizacji teraz, gdy poznałaś już położenie siedziby głównej.
     - Z przyjemnością bym o nim zapomniała - zapewniłam z sarkazmem.
     - To tyle na dziś - stwierdził lider, wstając. Sasori przeciągnął się i ziewnął. Ja także dźwignęłam się na nogi. - Kakuzu, ten, którego poprosiłem o przyprowadzenie cię tutaj, pokaże ci twój obecny pokój. Jakieś pytania?
     Zastanowiłam się przez chwilę. Wiedziałam już, czego chcieli. Miałam leczyć. Jutro mam przyjść na zebranie.
     Nie zabiją mnie. Będę żyć.
     - Naprawdę już nigdy nie wrócę do domu? - spytałam słabo ze wzrokiem utkwionym w swoich butach.
     Nastąpiła chwila przeładowanej naiwną nadzieją ciszy.
     - Nie - odparł spokojnie Pain. - Już nigdy nie wrócisz do domu.


     W zamku rozległ się odgłos przekręcanego klucza i znów byłam sama.
     Rozejrzałam się bezradnie po pokoju, który Kakuzu określił mianem "mojego". Ale ja go wcale nie chciałam. Nie był mój. Choć przestronny i z własną łazienką, wydawał mi się teraz najgorszym miejscem na świecie.
     Jedyne okno tutaj było tuż pod sufitem. Osiągnęłabym sukces mogąc wystawić przez nie głowę, nie mówiąc już o ucieczce.
     Najzabawniejsze było to, że w sumie podobałoby mi się tutaj gdyby, oczywiście, nie było to moje więzienie. Ściany były białe, podłoga wyłożona jasnym drewnem, a łóżko na środku duże i wyglądające bardzo miękko. Obok niego stała mała szafka nocna, na której ktoś położył moją torebkę, którą nosiłam przypiętą do pasa. W ścianie po lewej stronie ujrzałam drzwi. Od razu ruszyłam w ich stronę choć wiedziałam, co za nimi zastanę.
     Łazienka była maleńka, ale przynajmniej miałam ją na wyłączność. Zmieścili tu nawet wannę. Tu wszystko było w błękitach. Jak to możliwe, że grupka morderców miała tak dobry gust w kwestii urządzania wnętrz?
     Wróciłam do pokoju i usiadłam na łóżku. Sięgnęłam w stronę torebki, zaczęłam wyjmować z niej moje rzeczy i układać je na miękkiej pościeli.
     Zdziwiło mnie, że nikt tu niczego nie przeszukiwał. Co w sumie mogliby znaleźć? Gdybym posiadała cokolwiek, co mogłoby mi się przydać teraz, zdążyłabym to wykorzystać podczas mojej próby ucieczki wtedy w lesie.
     Rzuciłam pustą torebkę na podłogę i popatrzyłam na spoczywające na pościeli przedmioty. Było tu kilka fiolek z antidotum i kilka trucizn. Jednej brakowało - tej, którą rzuciłam w Sasoriego. Poza tym miałam też bardzo małą butelkę wody, kilka plastrów i bandaży, wodę utlenioną i dwa kunaie.
Żałowałam, że nie zabrałam zdjęcia drużyny moich kuzynów i ich przyjaciółki. Odkąd zginęli na misji stało tuż przy moim łóżku i każdej nocy patrzyłam na Karena, Ryōtaro i Ari i mówiłam ich roześmianym twarzom "dobranoc".
     Miałam za to coś innego. Coś znacznie bardziej tajemniczego.
     Ryōtaro podarował mi kiedyś łańcuszek. Prosty i srebrny. Nosiłam go każdego dnia po ich śmierci mając nadzieję, że kiedyś trafię na wisiorek, który mogłabym na nim zawiesić. Najlepiej w kształcie motyla, ale nigdzie w Wiosce Liścia nie mogłam znaleźć nic odpowiedniego. To było koszmarnie frustrujące.
     Aż któregoś razu - dokładnie trzy lata po ich tragicznie zakończonej misji - zakładając rano naszyjnik zorientowałam się, że już nie muszę dalej szukać. Wisiorek po prostu tam był. Mały, srebrny motylek wyglądał dokładnie tak, jak sobie wymarzyłam.
     Nie miałam bladego pojęcia skąd się tam wziął.
     Zastanawiałam się, czy ktoś wślizgnął się do mnie w nocy i spełnił moje marzenie, ale to było niemożliwe. Nigdy nikomu nie powiedziałam, że szukam wisiorka w kształcie motyla. Nigdy nawet nikomu nie mówiłam o samym łańcuszku.
     Jeszcze przez chwilę patrzyłam na lśniące srebro, aż w końcu westchnęłam ciężko i podniosłam się na nogi. Łańcuszek zawiesiłam sobie na szyi. Nie wiedziałam, która jest godzina, ale niezbyt mnie to obchodziło. Ruszyłam do łazienki; nie było mowy, żebym poszła spać w takim stanie. Najpierw kąpiel, a potem sen.
     Dużo snu.



***


Nie jestem z tego zadowolona bo rozdział jest krótki i w sumie nic się tu nie dzieje. Poza ostatnim fragmentem, w którym podsuwam Wam jedną z tajemnic dotyczących życia Akiry - skąd na jej łańcuszku wziął się ten wisiorek?
W przyszłym rozdziale akasiowe zebranie, podczas którego przegrupowane zostaną drużyny. Będzie dużo emocji a także pójdziemy naprzód z relacjami pomiędzy najistotniejszymi z postaci. Zbliżamy się też do momentu, w którym poznacie Shiro. Ten fragment opracowałam już w swojej głowie i nie mogę się doczekać aż się nim z Wami podzielę ♥ Trzymajcie kciuki za moją wenę. Au revoir!