Rozdział 1: Prośba

W końcu udało mi się to skończyć. 
Nie jestem jakoś szczególnie zadowolona z tego rozdziału, ale mam nadzieję, że mimo wszystko da się przez to przebrnąć. Nie zdziwię się, jak ktoś nie da rady ._.
Anyway - miłej lektury!


***


     Chwilę po odzyskaniu świadomości poczułam chłód. Moje ciało było zdrętwiałe od leżenia w bezruchu przez długi czas. Strasznie chciało mi się pić; miałam kompletnie wysuszone gardło i czułam ból w mięśniach.

     Wciąż nie otworzyłam jednak oczu, bo bałam się tego, co mogłabym zobaczyć. 

     Nie słyszałam niczego poza ciszą, więc założyłam, że jestem tu zupełnie sama. Nie mogłam oczywiście być tego pewna, dlatego po prostu leżałam, nasłuchując czyjegoś oddechu lub jakiegokolwiek innego znaku cudzej obecności. 

     Nic. 

     Uchyliłam ostrożnie powieki.

     Mój wzrok szybko przyzwyczaił się do ciemności i w blasku jednej jedynej świeczki oświetlającej całe pomieszczenie, w którym się znajdowałam, dostrzegłam kształt mebli i leżących na nich przedmiotów. Spróbowałam podnieść się na łokciach i syknęłam z bólu; w dole łokciowym prawej ręki poczułam nieprzyjemne ukłucie. Spojrzałam tam i dostrzegłam igłę - musiała wbić się trochę mocniej gdy usiłowałam wstać. Wcale nie spodobało mi się to odkrycie i już miałam wyciągać to świństwo gdy spostrzegłam, że jest podłączone do kroplomierza zawieszonego na niskim stojaku po mojej prawej stronie. 

     A więc nie miałam tu umrzeć. 

     Wydawać by się mogło, że ta świadomość powinna podnieść mnie na duchu, ale w głębi duszy poczułam dziwny niepokój. Widocznie byłam im do czegoś potrzebna a po sposobie, w jaki się tu dostałam mogłam założyć, ze nie będą przebierać w środkach aby zmusić mnie do współpracy. 

A nie miałam na nią najmniejszej ochoty. 

     Podniosłam się do pozycji siedzącej, ignorując ból w mięśniach brzucha i ud. Siedziałam teraz na czymś w rodzaju drewnianego stołu wyłożonego miękką pościelą; na rozgrzanych od leżenia plecach miałam gęsią skórkę z zimna. Z tyłu głowy poczułam nieprzyjemne pulsowanie i przypomniałam sobie, jak rozbiłam ją przy upadku podczas walki z Akatsuki. Natychmiast podniosłam rękę i przyłożyłam ją do obolałego miejsca zaciskając zęby z bólu i rozpoczęłam proces leczenia. Po ilości chakry, którą teraz dysponowałam mogłam wywnioskować, że leżałam tu od przynajmniej pięciu godzin. Nie mogłam jej zupełnie zużyć i dlatego nie pozbyłam się rany całkowicie a jedynie powierzchownie ją uleczyłam. Ból zniknął i odetchnęłam głęboko z ulgą.
     Zsunęłam nogi na dół i ukryłam twarz w dłoniach. 

     Musiałam w miarę szybko przeanalizować sytuację i pomyśleć, jaki powinien być mój następny krok. Wytężyłam umysł, by przywołać wszystkie wspomnienia związane z tym, co wydarzyło się wcześniej.

     Wzięłam głęboki wdech i opuściłam ręce. Utkwiłam niewidzące spojrzenie w ścianie i powróciłam myślami do momentu, w którym mój najlepszy przyjaciel poprosił mnie o przysługę. 

     Gdybym miała podać trzy cechy, którymi Kiba Inuzuka wyróżniał się na tle innych znanych mi shinobi w jego wieku, byłyby to impulsywność, niezwykła śmiałość i punktualność - Kiba zawsze stawiał się na czas umówionych spotkań choć sprawiał wrażenie lekkoducha nie przejmującego się takimi rzeczami. 
     Dlatego zdziwiłam się, gdy przybywszy pięć minut później w ustalone przez nas obojga miejsce nigdzie go nie zobaczyłam. 
     Cóż, wiele mogło się wydarzyć. Była masa powodów, dla których nawet ktoś tak punktualny jak on może nie zjawić się na czas. I choć rozsądek podpowiadał mi jedno, intuicja sugerowała coś zupełnie innego. Jak miało się wkrótce okazać - zupełnie słusznie. 
     Powinnam była jej wtedy posłuchać.
     Oparłam się o drzewo, przy którym zwykliśmy się spotykać i popatrzyłam w niebo. Było dziś bardzo słonecznie, choć dzień ledwo co się zaczął. Nie przepadałam za tak wysokimi temperaturami; właściwie to najchętniej zostałabym w moim przytulnym, chłodnym mieszkanku. Nie mogłam jednak zignorować prośby mojego najlepszego przyjaciela. Kiba poprosił mnie kilka godzin wcześniej o pomoc i obiecał wyjaśnić wszystko później. 
     Miałam nadzieję, że nie wpadł w żadne tarapaty. 
     Coś poruszyło się po mojej prawej stronie i popatrzyłam tam, mrużąc oczy pod wpływem promieni słońca odbijających się od białych ścian któregoś z domów.
     - Hej! - zawołał Kiba, machając mi ręką i idąc w moją stronę. - Długo czekałaś?
     - Nie, właściwie to sama przyszłam chwilę później - przyznałam, czując ulgę na jego widok. - Martwiłam się.
     Chłopak uśmiechnął się szeroko. Naprawdę lubiłam ten uśmiech.
     - Jak widzisz, na próżno. Jestem cały i zdrowy. 
     - Świetnie. Pilnuj, żeby tak pozostało. 
     Zamilkłam, by mógł zacząć mówić o tym, o czym chciał mi opowiedzieć, ale tylko wsunął ręce do kieszeni spodni i patrzył mi w oczy.
     Po kilku chwilach cisza stała się krępująca.
     - Więc? O co chciałeś mnie prosić?
     Kiba westchnął z miną męczennika.
     - Rany, Tsunade byłaby wściekła gdyby to usłyszała - mruknął, patrząc gdzieś w bok. - Chciałem cię prosić, żebyś poszła za mnie na pewną misję.
     Znów zapadła chwila ciszy. 
     - To jakiś żart? - spytałam, uśmiechając się blado. - Przecież wiesz, że nie mogę opuszczać wioski. Musiałoby mnie eskortować przynajmniej czterech strażników.
     - Wiem - Kiba znów spojrzał mi w oczy. - Nie męczy cię to?
     Nie odpowiedziałam. Wiedział doskonale, jakie mam zdanie na ten temat. Wiedział, że uderza w czuły punkt.
     - Hokage w życiu nie pozwoliłaby ci wykonać takiej misji bo za bardzo się o ciebie boi - zaczął, a jego głos z każdym zdaniem brzmiał pewniej. - W sumie trudno jej się dziwić - mrugnął do mnie łobuzersko. - Gdyby ktoś spoza Konohy dowiedział się o twoim istnieniu, mogłoby zrobić się nieprzyjemnie. Ale przecież nie jesteś przedmiotem, który nie ma własnego rozumu, nie? Po prostu Akamaru zachorował, a bez niego nigdzie się nie ruszam... co nie zmienia faktu, że ta misja musi być wykonana. No i pomyślałem, że może chciałabyś to zrobić. 
     Nie wiedziałam, co o tym sądzić. Kiba doskonale wiedział, jak bardzo chciałam funkcjonować normalnie, choć nigdy o tym nie mówiłam; chciałam móc wykonywać misje, opuszczać tereny Konohy i być zupełnie niezależną. Wiedział, że jest to dla mnie temat bardzo delikatny i że nie lubiłam o tym rozmawiać. Wiedział też, że wysłanie mnie samej na misje poza tereny wioski byłoby bardzo ryzykowne. Rozumiałam powody, dla których Tsunade podjęła taką a nie inną decyzję odnośnie mojej osoby, ale nie sprawiało to bynajmniej, że taki obrót spraw mi odpowiadał. 
     Właściwie to czułam się z tym beznadziejnie.
     Chyba dlatego zdecydowałam się to zrobić.
     - Jak chcesz ukryć fakt, że zniknę z wioski na jakiś czas, a ty w niej zostaniesz? - spytałam. W jego oczach pojawił się błysk; wiedział, że udało mu się mnie przekonać.
     Chyba właśnie w tym momencie poczułam, że coś jest nie tak, ale powiązałam to uczucie z niepokojem związanym z tym, co chciałam zrobić. 
     - O to się nie martw. Mam plan. Powiedz mi tylko, czy chcesz to zrobić? 
     Zawahałam się, ale kiwnęłam głową. Znów obdarzył mnie tym swoim uśmiechem.
     - Jesteś cudna! Jak wrócisz powiemy o tym Tsunade i przekona się, że możesz radzić sobie sama! Choć to nic trudnego - dodał, szukając czegoś w wewnętrznej kieszeni swojej kurtki. Po chwili wyciągnął rękę i podał mi mały zwój. - To tylko jakiś raport, nic ważnego. Trzeba go po prostu dostarczyć do pewnego shinobi, który będzie na ciebie czekał w miejscu opisanym tutaj - wsunął mi w dłoń małą karteczkę.
     - Jak go poznam?
     - Sam nie wiem, jak wygląda. Podobno gdy go zobaczysz od razu wiesz, że to o niego chodzi.
     Przyglądałam się w zamyśleniu zwojowi i zawiniętemu kawałkowi papieru.
     - Aki? - Kiba pomachał mi ręką przed twarzą. - Wszystko okej? Naprawdę chcesz to zrobić?
     To było głupie i ryzykowne. Podróż w jedną stronę pewnie zajmie mi przynajmniej kilka godzin, więc w najlepszym wypadku wrócę jeszcze dziś wieczorem. Bardzo możliwe, że moja nieobecność zostanie zauważona bez względu na to, co wymyślił Kiba by kryć nas oboje. Ale tak bardzo chciałam udowodnić, że pożytek ze mnie to nie tylko wrodzone umiejętności, że gdybym urodziła się bez nich wciąż byłabym wartościową kunoichi. Chciałam zrobić coś na własną rękę. Chciałam spróbować, dać sobie szansę, zrobić to, co chciałam, a nie to co powinnam. Miałam dobre intencje. Poza tym misja wydawała się być banalna, nie zakładała żadnej walki, nie musiałabym nawet oddalać się zbytnio od wioski. To tylko przekazanie informacji. W duchu musiałam jednak przyznać, że gdyby zaproponował mi to ktoś inny nawet nie wzięłabym go na poważnie. Fakt, że mój najlepszy przyjaciel prosił mnie o pomoc w misji stawiał sprawę w zupełnie innym świetle. 
     Uśmiechnęłam się szeroko.
     - Owszem. To nie może się nie udać. Wyruszam za godzinę.


     Słońce było już wysoko na niebie, gdy zbliżałam się do celu swej wyprawy. Szłam teraz główną drogą przez niewielki lasek, którego drzewa były bardzo młode i nijak nie chroniły mnie przed promieniami słonecznymi. Tego lata południa były trudne do wytrzymania, a ja nie miałam za sobą żadnego nakrycia głowy. Przynajmniej związałam włosy w niedbały kok. Właściwie to pamiętałam o tym codziennie, ale tego dnia byłam sobie za to wyjątkowo wdzięczna - nie znosiłam, gdy włosy kleiły mi się do karku. Żałowałam jednak, że nie założyłam na siebie czegoś bardziej przewiewnego.
Na szczęście według planu, który dostałam od Kiby, za kilkanaście metrów miałam skręcić w lewo, czyli zboczyć z głównej drogi prosto w las i w cień drzew. Wydało mi się to nieco dziwne, ale postanowiłam nie kwestionować wydanych mi - choć tak właściwie to Kibie - poleceń.
     Od momentu wyruszenia z wioski wypełniał mnie spokój i świadomość tego, że podjęłam decyzję zgodną z moją wolą i moralnością, choć musiałam złamać pewne zasady. Wiedziałam, że to w pewien sposób nie w porządku, ale z drugiej strony znałam przecież swoje intencje. Chciałam jak najlepiej. Pomagałam Kibie. Pomagałam wiosce.
     To było moje usprawiedliwienie przed samą sobą.
     Odetchnęłam z ulgą, gdy po kilku minutach zeszłam z drogi między drzewa. Ucieczka przed słońcem była dla mnie prawdziwym zbawieniem.
     Jacyś shinobi musieli już tędy chodzić, bo od razu natrafiłam na wydeptaną ścieżkę - choć trawa i mech zdążyły już w jakimś stopniu odrosnąć wciąż widać było, którędy tu przechodzono. Zastanawiało mnie, co może być na końcu tej osobliwej dróżki. Polana? Domek w lesie? Staw?
     Idąc powróciłam myślami do mojej rozmowy z Kibą, by przypomnieć sobie, czy nie wspominał przypadkiem o miejscu, do którego teraz szłam. Niezupełnie wiedziałam, czego się spodziewać. Im głębiej zapuszczałam się w las tym bardziej czułam, że informacja dotycząca mojego celu podniosłaby mnie na duchu.
     Drzewa wokół mnie były już znacznie starsze i większe niż te rosnące przy głównej drodze. Było tu cicho i spokojnie. Powietrze robiło się coraz cięższe i bardziej wilgotne, choć jednocześnie przyjemnie chłodne. Wiatr nie miał szans, by dostać się tak daleko pomiędzy drzewa, ale słychać było jego szum w koronach drzew. Małe zwierzątka wierciły się gdzieś w ziemi, poruszając liśćmi i gałązkami. Tu i ówdzie przeleciał jakiś ptak. Las wydawał się szeptać.
     Pierwsze emocje opadły i moje sumienie szepnęło mi, że mimo wszystko robię coś, czego robić mi nie wolno, więc spróbowałam zagłuszyć je wytłumaczeniem, iż to dla przyjaciela i w gruncie rzeczy pomagam Tsunade, łamiąc wyznaczone przez nią przepisy.
     Przecież mogła się pomylić zakładając, że lepiej ode mnie wie, co powinnam, a czego nie powinnam robić.
     Wiedziałam, z czym wiązało się opuszczanie wioski i wiedziałam, dlaczego moja egzystencja powinna być ukrywana przed innymi nacjami. Decyzja o wypełnieniu zadania Kiby została podjęta świadomie. Zresztą gdyby misja miała być niebezpieczna, wiązać się z ryzykiem walki lub gdyby wymagała ode mnie odejścia od wioski na znaczną odległość nawet nie rozważyłabym podjęcia się tego zadania. Poza tym doskonale pamiętałam, co stało się z moimi dwoma kuzynami i ich przyjaciółką gdy wyruszyli na misję, która okazała się być ponad ich siły.
     Gdybym wiedziała, że tego dnia nie wrócą już do domu, zabrałabym ich zdjęcie ze sobą.
Szłam tak jeszcze dobre dwadzieścia minut nim drzewa przede mną zaczęły znów przypominać te rosnące przy drodze, z której zboczyłam; byłam już bardzo blisko celu, las widocznie się kończył.
Parę chwil później znalazłam się na jego skraju. Rozejrzałam się dookoła i dostrzegłam, że las kończy się nad urwiskiem;  po obu moich stronach widziałam drzewa rosnące tuż nad jego krawędzią ciągnącą się tak daleko, że nie byłam w stanie zobaczyć jej końca. Teren, na którym teraz stałam był jednak wysunięty nieco za tę linię i dlatego mogłam zrobić jeszcze kilkanaście kroków przed siebie, by stanąć tuż nad przepaścią. Spojrzałam w dół i dostrzegłam tam kamieniste podłoże, na którym rosło zaledwie kilkanaście drzew. Dalej teren robił się coraz bardziej zielony, by w końcu przejść łagodnie w kolejny las.
     Co za dziwne miejsce.
     Stałam tak przez kilka minut wpatrując się w ten obrazek, gdy usłyszałam za sobą czyjś niski, zachrypnięty głos:
     - Spóźniłaś się.
     Odwróciłam się na pięcie by powitać osobę, dla której przebyłam całą tę drogę i poczułam, jak zamiast dumy i radości spowodowanych wypełnieniem zadania moje ciało zamiera w przerażeniu.
Stał tam między drzewami. Niski, osłonięty ciemnym płaszczem w czerwone chmury i z twarzą ukrytą pod słomianym kapeluszem ze zwisającymi z jego krawędzi białymi paskami z czegoś, co mogło być zwykłym papierem. Widziałam tylko jego oczy; w momencie, w którym nasze spojrzenia się spotkały poczułam, jak robi mi się słabo.
     Rozejrzałam się dookoła jakby mając nadzieję, że ktoś wyskoczy zza krzaków i krzyknie, że to tylko głupi żart, ale nic takiego się nie wydarzyło. Członek Akatsuki - kimkolwiek konkretnej był - po prostu stał tam, patrząc na mnie, mierząc swoim lodowatym wzrokiem i nagle zrozumiałam, że za chwilę stanie się coś strasznego.
     - Podejdź tu - nakazał nieznajomy.
     I co teraz?
     Nie byłam w stanie się ruszyć. W mojej głowie miała teraz miejsce prawdziwa gonitwa myśli; próbowałam opracować jakąkolwiek strategię, która mogłaby mi pomóc uciec (albo choć zyskać na czasie by wymyślić coś lepszego), a poza tym usiłowałam zrozumieć, dlaczego to wszystko się działo.
Dlaczego Akatsuki czekało u celu misji Kiby? Skąd w ogóle o niej wiedzieli? Czy chodziło im o ten zwój, który niosłam? Jeśli tak - będę musiała go zniszczyć, by nie dostał się w niepowołane ręce.
Nie mogłam jednak pozbyć się przeczucia, że tak naprawdę od samego początku chodziło tu o mnie. Nie potrafiłam wymyślić powodu, dla którego Akatsuki miałoby chcieć zdobyć podstępem tej zwój będący zwyczajnym raportem, natomiast doskonale potrafiłam sobie wyobrazić, dlaczego mieliby chcieć dopaść mnie.
     - Nie słyszysz, co do ciebie mówię? - warknął mój przeciwnik. - Rusz się. Nie lubię, kiedy ludzie każą mi czekać.
     Zamknęłam oczy, by nacieszyć się ostatnią sekundą, w trakcie której mogłam po prostu trwać i istnieć bez podejmowania żadnych działań, a potem błyskawicznie ruszyłam do ataku.
Nie byłam na tyle naiwna by wierzyć, że uda mi się pokonać kogoś z Akatsuki. Chciałam tylko kupić sobie trochę czasu. Nie mogłam wyciągnąć zwoju w obecności przeciwnika. Od razu rzuciłam w niego bronią mającą stworzyć zasłonę dymną ulepszoną o moją własną truciznę i gdy otoczyło go coś przypominającego szarą chmurę popędziłam z powrotem między drzewa. 
     Serce tłukło mi się rozpaczliwie o żebra, gdy go mijałam i już miałam wbiec na dróżkę, którą tu przybyłam, gdy coś twardego i zimnego wyłoniło się z dymu i uderzyło mnie z siłą tak dużą, że wylądowałam w miejscu, z którego dopiero co wybiegłam. 
     Tyle tylko, że znacznie bliżej krawędzi urwiska. Pół metra dalej i byłabym teraz tam na dole, prawdopodobnie już martwa. 
     Poczułam, że zaczynam panikować. Moje trucizny najwyraźniej na niego nie działały, a skoro najsilniejsza z nich nie przyniosła spodziewanych efektów, nie było sensu zakładać, że używanie słabszych mogłoby mieć jakikolwiek sens. Dym powoli ulatniał się razem z wiatrem i tym razem zauważyłam, że przeciwnik porusza się w moim kierunku. Musiałam spróbować go minąć, by móc uciec do lasu. Ucieczka poprzez skok w znajdującą się teraz za moimi plecami przepaść jakoś mnie nie przekonywała. Mając do wyboru pewną śmierć i Akatsuki, którym może dam radę jakoś uciec, wybrałam Akatsuki. 
     Tak bardzo chciałam być w domu. 
     Nigdy nie byłam dobra w technikach ofensywnych, ale zawsze polegałam na jednej z nich, którą udało mi się opanować w niezłym stopniu. Wykonałam rękami pieczęć i z satysfakcją ujrzałam bańkę wody otaczającą głowę mojego wroga.
     Zatrzymał się. 
     Nie wątpiłam, że pozbędzie się jej w przeciągu kilku sekund, więc założyłam, że mam tylko kilka sekund na ucieczkę.
     Znów zaczęłam bieg i tym razem minęłam przeciwnika, by po chwili znaleźć się między drzewami. Szybko odnalazłam na ziemi dróżkę, którą tu przyszłam i wbiegłam na nią nie zwalniając tempa ani na chwilę. 
     Udało się!
     Coś huknęło w oddali w kierunku, w którym zmierzałam. Zatrzymałam się, o mało nie wpadając w zarośla. Hałas powtórzył się, tym razem znacznie bliżej. 
     Cholera. Czy to znaczy, że było ich więcej?
     Nie miałam jednak wyjścia. Ruszyłam naprzód błagając w myślach los, by te dziwne odgłosy nie były spowodowane przez potencjalnego kolejnego oponenta. W międzyczasie wyciągnęłam z torebki zwój i zastosowałam na nim tę samą technikę bazującą na elemencie wody, której użyłam, by uciec. Papier rozpuścił się i w następnej chwili cisnęłam go między drzewa.
     Huk, który rozległ się w następnej sekundzie sprawił, że zatrzymałam się jednak w miejscu, przerażona. Był to niewątpliwie odgłos dużych wybuchów i jeśli nawet nie były spowodowane przez przeciwnika, mogły stanowić dla mnie poważne zagrożenie, jeśli nadal podążałabym w ich stronę. 
Wszystkie te szelesty, które słyszałam dookoła siebie i które wcześniej uznałam za uspokajające, brzmiały teraz jak czyjeś kroki. Obracałam się dookoła sięgnąwszy po kunai, gotowa zaatakować. Nie miałam pojęcia, jak zareagują przeciwnicy gdy odkryją, że nie mam już tego, czego prawdopodobnie chcą. Wytężałam słuch, by usłyszeć cokolwiek podejrzanego. Szczególną uwagę skupiałam na miejscu, z którego teraz biegłam; kimkolwiek był ten dziwny osobnik spotkany na skraju lasu z pewnością ruszył za mną w pogoń.
     Ale nic się nie działo. Wszędzie było cicho. Ustały też te wybuchy, czymkolwiek dokładniej były.
     I nagle, jak grom z jasnego nieba, na moje ramiona spadło coś tak ciężkiego, że ugięły się pode mną kolana. Kunai wypadł mi z ręki. Upadłam na ziemię niezdolna do utrzymania równowagi pod tym ciężarem i poczułam, jak ktoś łapie mnie w pasie od tyłu i unosi do góry. Ciężar zniknął, a ja wierzgnęłam dziko próbując się oswobodzić, jednak na próżno. W następnej chwili napastnik obrócił mnie i pchnął plecami na drzewo tak mocno, że przez chwilę nie byłam w stanie złapać oddechu i skuliłam się wpół, usiłując zaczerpnąć powietrza. Po trzasku gałązek wiedziałam, że wróg idzie w moją stronę i zatrzymuje się bardzo blisko, ale nie byłam w stanie mu uciec, nie mówiąc już o ataku. 
Nie mogłam nawet oddychać. 
     Chwilę trwało, nim udało mi się napełnić płuca zbawiennym tlenem i wyprostowałam się powoli. Mój wzrok prześlizgnął się po płaszczu w czerwone chmury, przez skrzyżowanych na piersi ramionach, by w końcu zatrzymać się na twarzy przeciwnika, ledwo widocznej spod słomianego kapelusza.
     Odruchowo otworzyłam usta, by wypowiedzieć jego imię, ale...
     Ale przecież go nie znałam.
     Skąd się wzięło to uczucie? Czemu poczułam się tak, jakbym miała teraz przed sobą kogoś, kogo znałam bardzo dobrze, ale kogo nie widziałam od dłuższego czasu? Czemu patrząc na jego twarz miałam wrażenie, że znam każdy jej rys i szczegół?
     To absurd. Kimkolwiek był ten mężczyzna, widziałam go pierwszy raz w życiu. Byłam tego absolutnie pewna. 
     Patrzyliśmy sobie w oczy i dostrzegłam, że w jego spojrzeniu też pojawiło się jakieś zwątpienie. Zmarszczył lekko brwi i na sekundę i on uchylił usta, ale zamknął je od razu. Czy on też doświadczył tego dziwacznego uczucia?
     To jednak nie miało znaczenia, bo po chwili uśmiechnął się z satysfakcją i popatrzył na mnie z góry. Jedno oko przysłaniała mu jasna grzywka, drugie - niebieskie - spoglądało na mnie z nieznośną wyższością. 
     - Sasori no Danna miał rację - oznajmił. - Ta misja była banalna, hm. 
     - Sasori? - wysapałam. - Czy to ten, który był na skraju lasu?
     - Owszem. I ten, do którego teraz dołączymy. 
     Uśmiechnęłam się do niego złośliwie.
     - Nie rób sobie kłopotu. Pozbyłam się zwoju. Jeśli chcecie mnie za to załatwić, możesz zrobić to tu i teraz. 
     Chłopak uniósł brew.
     - Załatwić cię tu i teraz? Chyba żartujesz. Lider by mnie zabił.
     Cholera. A więc nie chodziło im o zwój.
     Chodziło im o mnie.
     Jakiś ruch na ziemi przyciągnął moją uwagę i dostrzegłam wijącego się w trawie wielkiego, białego węża; prawdopodobnie był wynikiem jakiejś wymyślnej techniki i to on spadł na mnie z góry. Miałam ochotę go kopnąć. 
     Nim zdążyłam zrobić cokolwiek, gad zwinął się w ciasny kłębek i po chwili przekształcił się w małego ptaka. Ujrzałam, jak mój przeciwnik wykonuje pieczęć i stworzenie urosło kilkakrotnie. Było teraz większe ode mnie. 
     Rozejrzałam się dookoła, ale nie wiedziałam, co mogłabym teraz zrobić. Wróg był za blisko, bym mogła uciec.  
     Nie dane mi było jednak zbyt długo rozmyślać nad moim żałosnym położeniem, bo znów poczułam, jak chłopak łapie mnie w pasie i nim zdążyłam się zorientować, co się dzieje, oboje byliśmy na grzbiecie ptaka. Stworzenie momentalnie wzbiło się w powietrze, wybierając taką drogę ku górze, by nie musieć przedzierać się zbytnio przez gałęzie drzew. 
     Chwilę później szybowaliśmy ponad lasem. Było teraz południe. Promienie słoneczne doprawdy nie miały litości. 
     Chwyciłam się ramienia nieznajomego by nie runąć na ziemię. Był teraz zajęty rozglądaniem się w celu zlokalizowania miejsca, do którego mieliśmy polecieć i nie wyglądał jakby miał coś przeciwko. Właściwie to w ogóle nie zwracał na mnie uwagi. 
     Mój otępiały ze strachu umysł usiłował ogarnąć całą sytuację i spróbować znaleźć jakiekolwiek wyjście, ale traciłam wiarę w to, że uda mi się jakoś uciec. Tutaj, w powietrzu, nie mogłam zrobić zupełnie nic jeśli nie chciałam spaść i się zabić. 
     Kilka chwil później ptak wylądował na ziemi i po raz trzeci znalazłam się na krawędzi urwiska. W duchu przyznałam, że poniosłam miażdżącą klęskę; wróciłam do punktu wyjścia, a na dodatek liczba moich oponentów wzrosła do dwóch. 
     A więc ten, którego zobaczyłam w pierwszej kolejności, nazywał się Sasori. Nawet nie ruszył się z miejsca, w którym widziałam go po raz ostatni. Musiałam zrobić wszystko, by zapamiętać jak najwięcej faktów z tego starcia w razie gdyby jakimś cudem udało mi się wrócić do wioski i przekazać informacje władzom. 
     Blondyn zeskoczył na ziemię nawet się na mnie nie oglądając. Przez chwilę myślałam, że postępuje lekkomyślnie nie dbając o to, czy nie wymyślę czegoś w celu ucieczki, ale przecież i tak nie miałam gdzie pójść. 
     Siedziałam na grzbiecie ptaka i patrzyłam, jak moi oprawcy zaczynają rozmawiać. Stąd nie mogłam ich dosłyszeć, ale mogłam obserwować. 
     I nagle w mojej głowie zrodził się pewien pomysł.
     To mogło się udać.
     Powoli zeszłam na ziemię i popatrzyłam w przepaść. Miałam jeszcze bardzo dużo chakry. Jeśli w odpowiednim czasie uda mi się wykonać technikę... 
     Odwróciłam się w stronę przeciwników i podjęłam ostatnią próbę ataku, której najprawdopodobniej się nie spodziewali. Pewnie założyli, że zniechęcona poprzednimi próbami ucieczki dam już sobie spokój. Ja jednak uparłam się na to, że nie pozwolę się tak łatwo złapać i zamierzałam wcielić w życie każdy pomysł, który mógłby mi pomóc w ucieczce. 
     Pod ich stopami powoli pojawiła się woda, gdy wykonałam odpowiednią pieczęć. Niestety, tak jak się spodziewałam - od razu zorientowali się, co chcę zrobić. Odskoczyli w bok i dlatego druga z moich technik - ta z użyciem elementu błyskawicy, którym chciałam ich unicestwić - na nic się nie zdała, choć zadziałała na wodzie w widoczny sposób. Blondyn zauważył jakiego żywiołu chciałam użyć i wyniosły uśmieszek zniknął mu z twarzy; poczułam satysfakcję, choć mój plan nie zadziałał tak, jak sobie tego życzyłam. Jego ręce poruszyły się błyskawicznie układając pieczęć, której ze względu na szybkość ruchów nie byłam w stanie rozpoznać. 
     Coś wystrzeliło zza jego pleców w moją stronę i podleciało na tyle blisko, bym mogła zobaczyć białego gołąbka, a potem - będąc jakieś trzy metry ode mnie - ptak eksplodował. 
     Zdążyłam kucnąć na ziemi i przysłonić ramieniem twarz. Piach i kurz, które wzbiły się w powietrze, opadały powoli i gdy już miałam dostrzec przeciwników, poczułam pod stopami drżenie. 
Ziemia pode mną osuwała się w dół. Musiał to być skutek wybuchu - nie potrafiłam tylko określić, czy zamierzony czy nie. To jednak nie miało teraz żadnego znaczenia. Nie miałam się czego chwycić. Momentalnie straciłam równowagę i runęłam w dół. 
     Miałam na tyle dużo szczęścia, że nie spadłam od razu na ziemię, ale na drzewo. Zacisnęłam oczy i skuliłam się, ochraniając ramionami głowę i czując, jak gałęzie - niezdolne mimo wszystko do zatrzymania mnie przed zgubną siłą grawitacji - i kora rozcinają mi skórę do krwi i obijają nogi, ręce i plecy z każdej możliwej strony. Nieprawdopodobny ból przeszywał moje ciało i gdy już myślałam, że nie może być gorzej, upadłam plecami na ziemię. 
     Byłam pewna, że głowa zaraz mi eksploduje. Przed oczami widziałam czarne plamy i po raz kolejny tego dnia walczyłam ze swoim organizmem próbując nakłonić go do zrobienia wdechu. 
Spróbowałam się podnieść, ale nie kompletnie nie miałam władzy nad własnym ciałem. 
     Nim zamknęłam oczy dostrzegłam jeszcze, jak coś leci z góry w moją stronę i uśmiechnęłam się w duchu. Gdybym od początku wiedziała, że nie mam szans na ucieczkę... nie, nawet wtedy uparcie próbowałabym jakoś im umknąć. 
     W końcu udało mi się nabrać powietrza i głos jasnowłosego mężczyzny rozległ się tuż przy mnie.
     - Przegrałaś. 
     Przytaknęłam mu mruknięciem i pozwoliłam wziąć się na ręce. 


     Westchnęłam ciężko.
     Moje późniejsze wspomnienia wydawały się być bardziej snem niż rzeczywistością. Pamiętałam tylko jakieś miejsca. Pamiętałam drzewa, jasne niebo i nieznośne słońce. No i nieludzki ból w całym pokaleczonym ciele. Pamiętałam, że później ktoś przyniósł mnie tutaj i ułożył na prowizorycznym łóżku, na którym teraz siedziałam. Pamiętałam parę wpatrujących się we mnie z wyższością brązowych oczu jakiegoś mężczyzny o czerwonych włosach.
     I doskonale pamiętałam to dziwne uczucie, którego doświadczyłam, gdy po raz pierwszy ujrzałam nieznanego mi przecież blondyna.
     W każdym razie - nie udało mi się więc uciec, choć próbowałam. Nie udało mi się nawet zdobyć żadnych cennych informacji. Udało mi się natomiast kompletnie zawalić sprawę zakładając, że jestem mądrzejsza od Hokage.
     Widocznie nie wiedziałam lepiej niż ona co jest dla mnie dobre.
     Rozejrzałam się bezradnie dookoła. Musiałam się stąd jak najszybciej wydostać. Wiedziałam, że wyciąganie wenflonu od kroplówki nie jest zbyt rozsądne, ale musiałam to zrobić; w tej chwili nie mogłam się przejmować brakiem płynów krwiozastępczych. Miałam poważniejsze zmartwienia.
Krzywiąc się lekko wyciągnęłam wenflon z ręki i stanęłam chwiejnie na nogi. Już miałam ruszyć w kierunku drzwi, by znaleźć jakikolwiek sposób na ich otwarcie, gdy te uchyliły się powoli i ujrzałam w nich wysoką postać w czarnym płaszczu ozdobionym charakterystycznymi dla Akatsuki chmurami, której twarz była zupełne ukryta w panującym tu półmroku i cieniu kapelusza.
     - Miło z twojej strony że oszczędziłaś mi konieczności budzenia cię - oznajmił chłodno nieznajomy. - Pójdziesz teraz za mną. Ktoś chce z tobą porozmawiać.


***


Pomimo tego, że całkiem dużo tu akcji, ten rozdział jest jedną wielką retrospekcją. Wprowadziłam tu kilka istotnych wątków, które będę rozwijała w dalszych częściach opowiadania.
Rozdział jest dłuższy, niż przypuszczałam. Pod tym względem osiągnęłam sukces ^^
Od następnego będę już skupiać się na osobowościach postaci i relacjach między nimi. Rozdział trzeci zaczynam pisać natychmiast, może nawet pojawi się tu w ciągu kolejnych dwóch tygodni :3
Myślę też, że w przyszłych rozdziałach kilka razy będę pisać z perspektywy innej postaci i że od czasu do czasu wrzucę tu jakiś luźny, nie wpływający na dalszą fabułę filler.
Dziękuję wszystkim za komentarze (także te pozablogowe); nawet nie wiecie, jak bardzo mnie one mobilizują do pisania.
Do następnego rozdziału!