Prolog

     Niewiele rozumiałam z tego, co się dzieje. Spomiędzy ciemnych plam wirujących przed moimi oczami co jakiś czas wyjawiały się obrazy miejsc, których nigdy wcześniej nie widziałam. Tępy ból pulsował gdzieś z tyłu mojej głowy, gdzie czułam nieprzyjemne gorąco a skóra na całym ciele piekła żywym ogniem; każdy podmuch wiatru był jak wyrafinowane tortury a promienie słońca bezlitośnie paliły wszystkie moje otwarte rany. Coś metalowego ściskało mnie  mocno w pasie i unosiło nad ziemią, poruszając się cały czas w sobie tylko znanym kierunku. Słyszałam czyjeś głosy, ale nie rozumiałam, co mówiły, były przygłuszone i dopływały jakby z daleka. Strzępki rozmów przedostawały się jednak do mojej świadomości, w której próbowałam rozpaczliwie uchować jak najwięcej wspomnień z tego co się wydarzyło nim ból stał się nie do zniesienia. 

     Akatsuki, misja, Akatsuki, Sasori, wybuch...

     - ...w końcu tam dotrzemy...

     - ...mało czasu...

     Chciałam, żeby postawili mnie na ziemi, ale nie byłabym w stanie iść o własnych siłach, nie mówiąc o ucieczce. Zapewne po prostu upadłabym na ziemię i czekała tak na pewną śmierć, choć z drugiej strony wolałabym zginąć tutaj niż w miejscu, do którego mnie zabierali, gdziekolwiek by to nie było.

     Wybuch, Akatsuki...

     Poczułam lekkie szarpnięcie do góry i popatrzyłam w dół. Od widoku przesuwającej się pode mną ziemi zrobiło mi się niedobrze, więc zacisnęłam powieki; niepotrzebnie, bo poczułam potworne zawroty głowy.

     Musiałam na jakiś czas stracić przytomność, bo kiedy ponownie otworzyłam oczy byłam niesiona jakimś długim, ciemnym korytarzem. Słyszałam echo kroków dwóch mężczyzn idących ze mną jako swą ofiarą i zdobyczą, słyszałam jak jeden z nich pyta o coś drugiego, ale wciąż nie byłam w stanie ich podsłuchać. 

     Skrzypnęły drzwi i uścisk w pasie wzmocnił się odrobinę, by po chwili odstawić mnie na ziemię. Panował tu półmrok zakłócany tylko przez chybotliwe światło dwóch lub trzech świeczek, nadających pomieszczeniu ciepłych, pomarańczowych barw. Nogi od razu się pode mną ugięły i poczułam, że upadam na zimną, kamienną podłogę.  Ktoś chwycił mnie naprędce i pociągnął gwałtownie do góry; chciałam mu powiedzieć, jak cholernie mnie to boli, ale bardzo szybko powróciła świadomość sytuacji w jakiej się znalazłam.

     Nikogo tu nie obchodzi, czy coś mnie boli. O współczuciu i litości mogłam sobie co najwyżej pomarzyć. 

     Ziemia ponownie uciekła mi spod stóp gdy ktoś wziął mnie na ręce. Nie był zbyt subtelny i dlatego gdy przycisnął mnie do siebie materiał jego ubrania otarł się boleśnie o długie rozcięcie na moim przedramieniu. Zacisnęłam zęby, by nie jęknąć i poczułam na policzku łzę. Miałam wrażenie, że razem z nią pozbywam się resztek swej godności.

     Zostałam ułożona na czymś miękkim. Próbowałam spokojnie oddychać, ale byłam tak obolała i przerażona, że graniczyło to z cudem. Ktoś dotknął mojej szyi i pochylił się nade mną. Zobaczyłam spokojne, brązowe oczy, tak bardzo nie rozumiejące mojego cierpienia i wpatrujące się we mnie bez wyrazu. Z tej odległości mogłam już bez problemu usłyszeć jedno wypowiedziane przez ich posiadacza słowo: 

     - Żałosne.

     Czułam igłę wbijającą się w moją skórę na ręce i uświadomiłam sobie, że to już chyba koniec. Nie byłam w stanie nawet myśleć o niczym innym niż o odczuwaniu bólu i pragnieniu, by to wszystko się już skończyło. Powróciły ciemne plamy przed oczami, w moich uszach narastał wysoki pisk i wszystko odpływało gdzieś w dal. Drżałam z zimna, choć co chwilę czułam uderzenia gorąca w całym ciele.

     Umierałam.