Szliśmy szybko korytarzem. Niskie obcasy moich butów stukały głośno o podłogę, Pain natomiast poruszał się niemal bezdźwięcznie. Wydawał się być spokojny, ale wiedziałam, że jest poruszony. Cóż, ciężko było się dziwić, biorąc pod uwagę powód, dla którego po mnie przyszedł.
Nie zadawałam pytań. Wiedziałam, co mam robić, zaktywowałam już więc moje Kekke Genkai, by być gotową do pracy jak najszybciej. Nie chciałam tego robić, miałam w nosie stan zdrowia Deidary i nie zamierzałam pochylać się nad nim ze współczuciem, wiedziałam też jednak, że jeśli nie okażę się być skuteczna i pożyteczna, będę miała problemy.
W końcu dotarliśmy na miejsce. Tym razem Pain nie silił się już na pukanie, o czym pamiętał przychodząc po mnie - i co doceniłam teraz w duchu - i wpadliśmy do środka. Już chwilę przed otwarciem drzwi usłyszałam dochodzące z wewnątrz podniesione głosy, które teraz przerodziły się w głośną, zażartą kłótnię.
Pomieszczenie było małe i zapewne dlatego wydawało się też być bardzo zatłoczone. Pod oknem po przeciwległej stronie od drzwi, na łóżku siedział Deidara. Był koszmarnie blady; biel jego skóry kontrastowała z ciemnym szkarłatem krwi pokrywającym cały prawy bok jego ciała. Tuż obok niego siedział Kakuzu i powoli przyszywał blondynowi jego rękę do kikuta, który po niej pozostał. Oto i moje wieczorne zadanie.
Ruszyłam w ich stronę mijając Konan, wyprostowaną i wyraźnie wściekłą.
- ...bez informacji, bez przygotowania... Czy ty jesteś poważny? Nie po to wyznaczamy ci dwa dni na zebranie materiału i rozplanowanie sytuacji, żebyś zrywał się do akcji godzinę po przydzieleniu misji... że już nie wspomnę o kompletnym zignorowaniu rozkazu zabrania ze sobą Akiry! Czy ty szukałeś pretekstu żeby się zabić?
- Tak, dlatego teraz siedzę tu żywy, hm - mruknął Deidara. Był wyraźnie poirytowany zachowaniem Konan, ale nie sprawiał wrażenia kogoś, kto bierze sobie jej słowa do serca.
A więc mieliśmy wyruszyć na misję za dwa dni, a on zrobił to dziś beze mnie, bez porządego przygotowania i wbrew kilku poleceniom lidera. Wiedziałam, że Deidara jest impulsywny, ale nie sądziłam, że może być aż tak arogancki.
- Możesz zaczynać - oznajmił Kakuzu i wstał, by zrobić mi miejsce. Usiadłam obok Deidary i odgarnęłam niecierpliwie kosmyk włosów za ucho, by przyjrzeć się jego ranie. Była paskudna, ale czego można było się spodziewać po urwanej ręce?
Kyōrimi pochłaniało już mnóstwo mojej chakry, ale ponieważ uaktywniłam je jeszcze przed wejściem do pokoju, mogłam od razu przystąpić do działania. Skupiłam wzrok na przedramieniu Deidary, przypatrując się kościom, ścięgnom, naczyniom krwionośnym...
- Deidara, Konan ma rację - oznajmił chłodno Pain, krzyżując ręce na piersi i operając się o stojący nieopodal regał. - Dawno nie widziałem w szeregach organizacji tak lekkomyślnego działania.
- Macie szczęście, że naprawdę nie chce mi się teraz kłócić - odparł sucho blondyn.
- To ty masz szczęście, że w ogóle mu uciekłeś - wyrwało mi się.
Zobaczyłam kątem oka jak Deidara przenosi na mnie spojrzenie; byłam teraz skupiona na naprawianiu mu kości.
- Uciekłem?
- Jakos tu wróciłeś, nie? Co prawda bez ręki, więc i tak zapłaciłeś za to wysoką cenę, ale przynajmniej jesteś żywy. Miałeś szczęście.
Blondyn popatrzył na mnie z niedowierzaniem.
- Miałem szczęście? Jesteś poważna? Jedyna osoba, która miała szczęście, to sam Kazekage, bo lider wyraźnie kazał sprowadzić go tu żywego, hm. Gdyby nie to, byłby już martwy od kilku godzin.
W pierwszej chwili zupełnie nie zrozumiałam tego, co właśnie powiedział. Dopiero po kilku sekundach...
- Chwila - mruknęłam, przerywając na chwilę i podnosząc na niego wzrok. - Kazekage... jest tutaj? To znaczy, że ta twoja misja... że ci się udało?
Na jego twarzy pojawił się szeroki, szyderczy uśmiech, gdy uświadomiliśmy sobie oboje, że zaczęło do mnie docierać to, jak potężny był ten młody chłopak, którego właśnie leczyłam.
- Właśnie dlatego - i tylko dlatego - wezwaliśmy Akirę jeszcze dziś, żeby pomogła ci dojść do siebie. - warknęła Konan. - Gdybyś tę misję zawalił, przysięgam, że czekałbyś na zabieg do rana.
Zamrugałam oczami i wróciłam do leczenia, ale teraz czułam wyraźnie, jak w uszach szumi mi krew, a moje serce bije szybciej. Nie mogłam w to uwierzyć. Czy on naprawdę wbrew poleceniom lidera poleciał do Suny bez medyka, bez szczegółowych informacji i bez przygotowania, na które miał dni, a i tak w pojedynkę pokonał samego Kazekage? Jak to możliwe, że biorąc pod uwagę te okoliczności, Gaara nie dał mu rady, tylko znalazł się w niewoli Akatsuki, pokonany i uwięziony?
Cóż, w tym świetle musiałam przyznać, że strata ręki była w gruncie rzeczy dość śmieszną ceną za to, co Deidarze udało się zrobić. Szczególnie gdy ma się taką Akirę, która w kilkanaście minut może mu ową rękę przyspawać.
- I co? Chcesz mi coś jeszcze powiedzieć o tym, jakie miałem szczęście? - zapytał, a w jego głosie zabrzmiała nutka rozbawienia sytuacją.
- Schowaj swoje ego do kieszeni - nakazał Pain. - Wszyscy tu dobrze wiemy, że coś takiego osiąga się umiejętnościami, a nie szczęściem, więc jeśli chcesz usłyszeć, jak ci to przyznaję, to proszę bardzo.
Milczałam. Ja, w odróżnieniu od Paina, nie miałam żadnego interesu w chwaleniu swojego partnera.
Chwilę później Konan ochłonęła i razem z liderem zaczęli zadawać Deidarze pytania związane z jego misją. Słuchałam ich w milczeniu, ale ciężko mi było skupić się na ich słowach. Leczyłam Deidarę, gdy ten opowiadał o tym, jak atakował Kazekage, jak unikał jego uników, jak wyglądały działania ochrony wioski. Trudno było mi wyobrazić sobie, że miałabym sama brać w tym udział, zgodnie z rozkazem Paina; nie było dla mnie miejsca w tak dynamicznych akcjach, w których trzeba było szybko działać i skutecznie się bronić.
Po kilkudziesięciu minutach wyprostowałam się w końcu, czując nieprzyjemne kłucie w plecach od pochylania się nad ręką Deidary. Odzyskał ją, ale wciąż miałam przed sobą sporo pracy. Moja chakra była już niemal na wyczerpaniu.
- Czy możemy skończyć jutro? - spytałam, ocierając czoło pod grzywką ramieniem.
- Oczywiście - przytaknął Pain. - Idźcie odpocząć, oboje. Akira, wylecz go jutro do końca.
Kiwnęłam potakująco głową.
- No dobrze. Dobranoc zatem. Śpijcie spokojnie.
***
Sesja intensywnego leczenia Deidary nieźle mnie zmęczyła; leżąc w łóżku czułam się koszmarnie śpiąca, ale nie mogłam tak po prostu zasnąć. To jeden ze skutków ubocznych leczenia - poczucie wyczerpania, ale niekoniecznie fizyczna senność.
Deidara porwał Kazekage. To samo w sobie było imponujące, ale sposób, w jaki to zrobił... Czemu poleciał tam bez przygotowania i beze mnie? Po co? Miałam pewne przypuszczenia, ale nie mogłam mieć oczywiście żadnej pewności. Myślałam jednak, że poirytowany koniecznością współpracy ze mną postanowił pokazać szefowi, że wcale mnie nie potrzebuje. I cóż - miał rację. Przydałam mu się dopiero na miejscu.
Przewróciłam się na bok i zawinęłam ciaśniej w pościel. W pokoju panował teraz przyjemny mrok, rozpraszany tylko padającym przez okno światłem księżyca.
